Bu çalışma, merkezden dışa doğru genişleyen eş merkezli daireler üzerine kurulu bir kompozisyon sergilemektedir. Dairenin yüzeyi açık ve koyu renkli alanların dönüşümlü yerleşimiyle yaklaşık dokuz radyal dilime ayrılmıştır. Bu yapı, dairenin merkezinden çevreye doğru uzanan ve her biri yaklaşık 40 derecelik açıya (360°/9) karşılık gelen bir düzen oluşturur. Böylece eser, matematikteki açı bölme, radyal simetri ve dairesel örüntü kavramlarını görsel bir düzen içinde yansıtmaktadır. Merkezden başlayan örgü tekniği, dışa doğru ilerledikçe büyüyen eş merkezli halkalar meydana getirir ve bu durum kompozisyonda geometrik bir süreklilik hissi oluşturur. Renklerin belirli aralıklarla tekrar edilmesi, dilimler arasında ritmik bir örüntü ortaya çıkarırken dairesel formun algılanmasını güçlendirmektedir. Bununla birlikte bazı dilimlerde açı genişliklerinin ve renk geçişlerinin tam olarak eşit olmadığı görülmektedir. Bu durum ideal matematiksel simetrinin kısmen bozulmasına yol açsa da, el emeğine dayalı üretim sürecinin doğal bir sonucu olarak değerlendirilebilir. Sonuç olarak eser, dokuzlu açı bölünmesi, dairesel geometri ve tekrar eden örüntüler aracılığıyla matematiksel düzeni görünür kılan; aynı zamanda zanaatsal üretimin doğal farklılıklarını içinde barındıran dikkat çekici bir kompozisyon örneği sunmaktadır.